بسمه تعالی

باران تند تند خود را می زند به شیشه ی ماشین وبرف پاک کن هم تند تند قطره های باران را سر میدهد پایین. انگار مسابقه گذاشته اند.تا باران شیشه را می پوشاند، برف پاک کن همه ی قطره ها را می ریزد پایین. مغرور وبی اعتنا. اما هنوز برف پاک کن به پایین نرسیده، دوباره شیشه پر می شود از دانه های سمج ودرشت.

رادیو روشن است گویا. کسی شعر میخواند انگار: زمان آبستن حوادث است...

و من یادم می آید از چهره ی لاغر ورنگ پریده خاله سیما که حامله بود. یادم می آید از خاله سیما که شوهرش معتاد بود و در حال خماری افتاده بود به جان خاله سیما. یادم می آید از این که بچه ی خاله سیما سقط شده بود. وبعد یادم می آید از سوالی که دخترک دبیرستانی از من پرسید: «حاج آقا ! چرا ما اعتقاد داریم خداوند عادل است؟»

سرم را زود آورده بودم بالا.خیره شده بودم توی چشم های دخترک. لا بد فکر کرده بود دارم دعوایش می کنم.«ما؟! شما از زبان من شنیده اید که خدا عادل است؟»

بد جور تعجب کرده بود.گمانم ترسیده بود.از حرفم ،از لحنم.شاید هم از نگاه من و شاید از عقیده ی کفر آلودم.

با خودم می گویم :چه کسی گفته خدا عادل است، وقتی خاله سیما بچه ی چند ماهه اش را که می توانست تنها دلخوشی اش در دنیا باشد از دست می دهد. وقتی خاله سیما که این قدر خوب بود، وقتی خاله سیما که این قدر مومن بود، وقتی خاله سیما که تعقیبات می خواند، بد ِکسی را نمی گفت، بدِکسی را نمی خواست، شوهرش معتاد می شود، شوهری که جز به پول مواد به چیز دیگری فکر نمی کند...چرا خاله سیما شور بخت بود؟ و وقتی خاله سیما شور بخت است چرا من به عدالت خدا اعتقاد داشته باشم؟...با خود می گویم حتماً خیری در این ها هست...

آره، حتماً خیری در این ها هست، وقتی خاله سیما ناراحتی اعصاب می گیرد، روانی می شود و بعد به آسایشگاه روانی می برندش. حتماً خیری هست!!وقتی مامان جون سکته می کند و یک طرف بدنش لمس می شودو آقا جون مدام خودش را و زمین را و زمان را نفرین می کند...حتماً خیری هست!!

حتماً خیری درکار هست که خدا گرد سورمه ای ریخته توی خانه ی ما، توی خانواده ما. مامان سیمین میگرنش آدم را می ترساند، وقتی سرش را محکم بین دست هایش فشار می دهد. وقتی آرام و بی صدا از شدت درد، اشک می ریزد... در هر بلایی که خدا برای آدم می پسندد، حتماً خیری هست. با خود می گویم مگر دیوانه بودی بیایی تبلیغ که پسرک سوال پیچت کند؟ «حاج آقا چه طور هر خیری در عالم اتفاق می افتد، خدا به خودش نسبت می دهد اما شرها را می اندازد گردن بقیه؟»

و من گفتم ـ در دلم اما ـ گفتم چه طور خاله سیما که مهربان بود از لطف خدا بود، نماز شب که می خواند از خدا بود، در آمدش را صرف یتیم ها که می کرد، سه شنبه ها به آسایشگاه سالمندان که می رفت، همه ی این ها کار خدا بود اما این که حالا افسردگی گرفته،اضطراب گرفته، کار خدا نیست؟...اما آن لگد های محکم که توی شکمش می خورد، یا آن سیلی هایی که توی صورت معصوم ومضطربش می نشست، کار خدا نبود.

این تقصیر خدا نیست که خاله سیما بیماری روانی می گیرد و دایی سعیدـ که معرّف شوهرِخاله سیما بودـ خود کشی می کند و بعد مامان جون سکته می کند و آقا جون برج زهر مار می شود و مامان سیمین میگرن می گیرد ومرا شک فلسفی بلند می کند.

نماز تمام شده بود و من در فکر این بودم : قسمت بوده شاید. تقدیر بر این تعلق گرفته لابد...عمامه را روی سرم مرتب کردم. یکی از لابه لای صف مأمومین،با صدای دل نشینی شروع می کند به خواندن: «سُبحانَ مَن لا یَعتَدی علی اَهلِ مَملَکَتِه »سجاده را جمع کردم سرم را برگرداندم و گفتم ـ در دلم اماـ گفتم: مگر ظلم شاخ ودم دارد؟ اگر این که من طلبه شدم لطف خدا بود و قسمت بود، اگر خواست من تأ ثیری نداشت و بگیر برو تا آخرش...پس خاله سیما که...

صدای دلنشین داشت می گفت «مَن لا یأ خُذُ أهلَ الارضِ بِألوانِ العَذاب...».دیگر خدا می خواست چه جور به عذاب های رنگ و وارنگ بندگانش را بیازارد که نیازرده بود؟

رفته بودم پیش استاد و رک وپوست کنده بهش گفته بودم که بعد از هفت سال تحصیل در حوزه، تازه رسیده ام به اول خط. شده ام مثل آسیایی که ازصبح تا شب دور خودش می گردد وهیچ گندمی آرد نمی کند.استاد با آقای صرّافان صحبت کرد. جناب صرّافان هم محض خاطر استاد قبول کرده بود تا نزدش درسی را بردارم. و من کلی خوشحال شده بودم. چون قرار بود از محضراستاد صرّافان کسب فیض کنم.می دانستم از مشهورترین ومسلّط ترین مدرسین فلسفه ی صدرایی است. وخلاصه در پوست نمی گنجیدم.

اما دو سال بعد خیلی هم در پوست گنجیدم. حالا می دانم فلسفه ی صدرایی خیلی هم فلسفه نیست. تقریباً همان عرفان است و عرفا هم وکلاء مدافع خداوند هستند. و بگیر برو تاآخرش. مثل همان چند سال که در دانشگاه، کلام خواندم و فهمیدم متکلمین وکیل مدافع دین هستند...

خوبیِ پرشیا این است که یک دماسنج هست توی این ماشین. وگرنه علیرضا به تنهایی عقلش قد نمی داد که هوا سرد شده و باید بخاری را روشن کند و دپرشنِ حادش را بگذارد برای وقتی که دو نفر دیگر توی ماشین نیستند. سرم را کمی به عقب برمی گردانم ودر صندلیِ عقب به یاسر نگاه می کنم که به بیرون زل زده و بغض کرده ولابد دلش بارانی است ولابد در دلش دارد شعر می خواند...یاسر از عراق می گفت، از زنانی که بهشان تجاوز شده بود و حسابی پریشان و بهم ریخته شده بودند. گمانم یاسر هم یک خاله سیما در عراق داشته باشد...

علیرضا رانمی دانم. تودارتر از ماست. البته ذهنی فلسفی ندارد. محکم می زند روی پخش ماشین. صدای رادیو قطع می شود.داشت شعر می خواند انگار: زمان آبستن حوادث است...

و من در فکر خاله سیمایِ علیرضا هستم که گمانم آبستن است.

پایان